تعقيب قضات در سرزمين نيل اين ٧٥ نفر تابستان سال ٢٠١٣ دهها نفر از قضات مصر در رستوراني به نام «ارمادا» در کنار نيل در منطقهاي واقع در جنوب پايتخت مصر جمع شده بودند. برخي از حاضران از مقامات بلندپايه قوه قضائيه مصر بودند که به مناسبت افطار ماه مبارک رمضان گردهم آمده بودند. آنها درحاليکه نان و کباب ميخوردند، درباره نقش ارتش در رأس امور و پيامدهاي آن سخن ميگفتند. تابستان همان سال بود که ارتش به فرماندهي سرگرد «عبدالفتاح السيسي»، رئيسجمهوري مصر که پيشتر رئيس اطلاعات نظامي بود، توانست بهدنبال يکسري اعتراضات مردمي دولت «محمد مرسي»، سلف سيسي، را سرنگون کرده و خود قدرت را به دست گيرد. مرسي از رهبران جماعت اخوانالمسلمين بود که در انتخابات يک سال پيش برگزيده شد و اکنون در زندان بهسر ميبرد. قاضي «محمد ناجي» پيشنهاد کرد بيانيهاي صادر شود که در آن تصرف قدرت از سوي نظاميان تقبيح شود. پيشنويس اين بيانيه که همان شب تهيه شد، خواستار بازگرداندن «مشروعيت قانوني» تجسميافته در دولت منتخب قبلي بود. در اين بيانيه از انتقاد مستقيم ارتش پرهيز شده و از درخواستي براي بازگرداندن مرسي به قد

ميشل عون، حريري را مأمور تشكيل كابينه كرد حرکت در میدان مین محمدعلی عسگری: «سعد حریری»، فرزند «رفیق حریری»، نخستوزیر فقید لبنان، از جمله شخصیتهایی است که ناخواسته به میدان سیاست پرتاب شد و برخلاف تمایل ذاتی و باطنیاش مجبور است همچنان به کار شاق و تلخ سیاستورزی ادامه دهد. این آقازاده ثروتمند که عاشق موتور، ماشینهای لوکس و غذاهای خوشمزه و دستپخت خودش است و به شهادت ویکیلیکس، مواد مخدر مصرف میکند و درمجموع دوست دارد خوش بگذراند، بهناگزیر باید میراثدار پدر فقیدش بوده و بار سنگین یک رسالت سیاسی و تاریخی پیچیده و تودرتو را بر دوش بکشد؛ وظیفهای که هنوز راه به جایی نبرده و او هر بار از چالهای در آمده و به چاهی جدید میافتد. چند هفته پیش وقتی سعد حریری از نامزدی میشل عون حمایت کرد یکی از روزنامهنگاران عرب با اشاره به تصویر او در کنار عون که ریشی کامل داشت، بهطنز نوشت: «این سعد حریری با آن سعد حریری دارای ریش عربی سابق (پرفسوری) فرق دارد. اینبار ریش سعد حریری به جای اعراب به ایرانیها شباهت دارد!ن منظور روشن این نویسنده آن بود که سعد حریری گویا تغییر جهت داده و اینبار ب

الگوی جنگ سرد در تنش عربستان و ایران محمدعلی عسگری. روزنامهنگار هرازچندگاهی تنشهای بین عربستان و ایران شدت میگیرد. برخی از ناظران این تنشها را در ادامه یک «جنگ سرد منطقهای» تحلیل میکنند که از ابتدای روزهای بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران شروع شد و همچنان استمرار دارد. این جنگ سرد در سالهای گذشته افتوخیزهای فراوانی داشته است. بهغیر از اختلافات دینی و تاریخی، مسئله «هژمونی منطقهای» یکی از مهمترین عواملی است که به شکلی به این نزاع دامن میزند. تبلیغات رسانهای، تشکیل ائتلافها و یارگیریهای منطقهای، رقابت در حوزههای

مراکش؛ آشتی سلطنت موروثی با دموکراسی ترجمه: محمدعلی عسگری یکی از رهبران بزرگ فلسطینی روزگاری گفته بود احساس میکند اوضاع منطقه نمیتواند به این صورت بماند و «یک چیزی» باید تغییر کند. این صحبت مربوط به سال ٢٠٠٨ است؛ هنگامی که از او سؤال شد جرقه چنین تغییری از کجا زده خواهد شد و او با یقینی پیامبرگونه گفته بود: نمیدانم، ولی قطعا میدانم آخرین کشوری که این تغییر از آن شروع خواهد شد، تونس است. این رهبر فلسطینی، پیامبر نبود و از شانس بد، تاریخ یک معادله ریاضی صرف نیست که بشود با یک فرمول ساده به آن راه پیدا کرد. تاریخ، عمیقتر، پیچیده

به یاد رضا رستمی روزنامه نگاری که زود رفت اینکه خبرنگار باشی خودش یک جرم است . اگر شد باید دهانش را بست و اگر نشد جانش را گرفت . حال اگر خبرنگاری نتواند در این معرکه سخت و جانکاه از پس زندگی عادی اش هم برنیاد دیگر خود با دست های خود گورش را کنده است . زنده ماندنش جزو محالات باید باشد . البته وقتی مرد همه برایش تسلیت می فرستند . ارگان های رسمی از او تجلیل می کنند . اما یکی از همین نهادها و ارگان ها وقتی او زنده بود دستش را نمی گرفت و نگرفت . وقتی جلوی زن و بچه اش شرمگین می شد کسی او را نمی دید . وقتی دربرابر آرمان هایش سرشکسته می شد کسی برای او دل نمی سوزاند